बुधवार, ३० जुलै, २०२५

भारताची नवी बुद्धिबळ सम्राज्ञी : दिव्या देशमुख

  -उमाजी म. केळुसकर ⬑ विश्वभरारी ⬉

 
 बुद्धिबळाचा पट हा केवळ ६४ घरांचा चौकोनी खेळ नाही, तो जीवनाच्या अनेक तत्त्वज्ञानांना आपल्यात सामावून घेतो. प्रत्येक चाल, प्रत्येक मोहरा आणि प्रत्येक निर्णय हा दूरदृष्टी, संयम आणि धाडस यांचा संगम असतो. या पटावर, काळ्या-पांढऱ्या संघर्षातून उलगडतो तो मानवी बुद्धीचा अथांग पसारा, जिथे प्रत्येक खेळाडू केवळ विजयच नव्हे, तर स्वतःलाही शोधत असतो. याच गहन पटावर, एक तरुण भारतीय खेळाडू आपल्या अस्तित्वाची आणि क्षमतेची अनोखी गाथा लिहीत आहे – ती आहे दिव्या देशमुख. नागपूरच्या या युवा बुद्धिबळपटूने केवळ तिच्या वयाला साजेशा कामगिरीनेच नव्हे, तर अनुभवी खेळाडूंनाही मागे टाकत मिळवलेल्या यशाने संपूर्ण देशाला अभिमान वाटायला लावला आहे. ९ डिसेंबर २००५ रोजी जन्मलेल्या या जिद्दी खेळाडूने, डॉक्टर्स असलेल्या आपल्या आई-वडिलांकडून मिळालेल्या पाठिंब्यावर, बुद्धिबळाच्या क्षेत्रात स्वतःचं एक वेगळं स्थान निर्माण केलं आहे.

       दिव्याने अगदी लहान वयातच आपली बुद्धिमत्तेची चुणूक दाखवून दिली. तिने नागपूरच्या भवन्स भगवानदास पुरोहित विद्या मंदिरात शालेय शिक्षण घेतलं, पण बुद्धिबळावरील तिचं प्रेम आणि समर्पण इतकं होतं की तिने दूरस्थ शिक्षण चा मार्ग स्वीकारला. हा निर्णय तिच्या भविष्यासाठी किती महत्त्वाचा ठरला, हे तिच्या यशाकडे पाहिल्यावर स्पष्ट होतं. दिव्याच्या यशामागे तिच्या कुटुंबाचा खंबीर पाठिंबा खूप महत्त्वाचा ठरला आहे. तिचे आई-वडील दोघेही डॉक्टर असूनही, त्यांनी दिव्याच्या आवडीला आणि तिच्या खेळातील कारकिर्दीला कधीही कमी लेखले नाही, उलट तिला पूर्ण स्वातंत्र्य आणि पाठिंबा दिला. हा कौटुंबिक आधारच तिला एकाग्रतेने खेळात लक्ष केंद्रित करण्यास मदत करतो.

       दिव्याच्या कारकिर्दीतील मैलाचे दगड पाहिले तर तिचा प्रवास किती वेगवान आणि प्रभावी आहे हे लक्षात येतं. २०२१ मध्ये महिला ग्रँडमास्टर (डब्ल्यू.जी.एम.), २०२३ मध्ये आंतरराष्ट्रीय मास्टर (आय.एम.) आणि त्यानंतर अवघ्या दोन वर्षांत, म्हणजेच २०२५ मध्ये ग्रँडमास्टर (जी.एम.) ही पदवी मिळवून तिने इतिहास रचला. दिव्या ही चौथी भारतीय महिला ग्रँडमास्टर ठरली, तर एकूण ८८वी भारतीय ग्रँडमास्टर बनली. या पदव्या केवळ तिच्या नावासमोरच्या उपाध्या नाहीत, तर तिच्या अथक परिश्रमाचं आणि प्रचंड प्रतिभेचं त्या प्रतीक आहेत.

       तिच्या यशाची यादी खूप मोठी आहे. २०२० च्या फिडे (आंतरराष्ट्रीय बुद्धिबळ महासंघ) ऑनलाइन बुद्धिबळ ऑलिंपियाडमध्ये सुवर्णपदक जिंकणाऱ्या भारतीय संघाचा ती एक महत्त्वाचा भाग होती. यानंतर तिने मागे वळून पाहिलं नाही. २०२२ मध्ये राष्ट्रीय महिला बुद्धिबळ स्पर्धा जिंकली आणि त्याच वर्षी महिला बुद्धिबळ ऑलिंपियाडमध्ये वैयक्तिक कांस्यपदक पटकावलं. २०२३ मध्ये आशियाई कॉन्टिनेंटल महिला स्पर्धा जिंकून तिने आशिया खंडात आपलं वर्चस्व सिद्ध केलं.

      २०२४ हे वर्षही तिच्यासाठी खूप खास ठरलं. तिने जागतिक १९ वर्षांखालील बुद्धिबळ विजेतेपद जिंकलं, जे तिच्या वाढत्या उंचीचं द्योतक होतं. त्याच वर्षी, ४५व्या बुद्धिबळ ऑलिंपियाडमध्ये तिने केवळ सांघिक सुवर्णपदकच नाही, तर वैयक्तिक सुवर्णपदकही जिंकून आपली क्षमता सिद्ध केली. तिच्या या यशामागे कठोर परिश्रम आणि अफाट समर्पण आहे. अनेक तास सराव करणे, आपल्या चुकांमधून शिकणे आणि प्रत्येक सामन्यातून अनुभव घेणे हे तिच्या यशाचे रहस्य आहे.

     परंतु तिच्या कारकिर्दीतील सर्वात मोठा आणि ऐतिहासिक क्षण २०२५ मध्ये फिडे महिला विश्वचषक जिंकून आला. या स्पर्धेत तिने अनुभवी कोनेरू हम्पीला अंतिम फेरीत पराभूत करत, हा किताब जिंकणारी पहिली भारतीय महिला ठरण्याचा मान मिळवला. हा विजय केवळ एक स्पर्धा जिंकणं नव्हतं, तर तो भारतीय बुद्धिबळाच्या इतिहासात कोरला गेलेला एक सुवर्ण क्षण होता. या विजयामुळे तिला २०२६ च्या महिला उमेदवारांच्या स्पर्धेत स्थान मिळालं आहे, जिथून ती विश्वविजेतेपदाच्या आणखी जवळ पोहोचू शकेल.

     दिव्याच्या खेळाची शैली पाहिली तर ती आक्रमक आणि आत्मविश्वासपूर्ण आहे. ती केवळ बचाव करत नाही तर प्रतिपक्षावर दबाव निर्माण करून आक्रमक चाली खेळते, ज्यामुळे तिच्या प्रतिस्पर्धकांना आव्हान मिळते. अशा मोठ्या स्पर्धांमध्ये मानसिक कणखरता ही खूप महत्त्वाची असते आणि दिव्याने ते अनेकदा सिद्ध केले आहे. दबावाच्या परिस्थितीतही शांत राहून योग्य निर्णय घेण्याची तिची क्षमता वाखाणण्याजोगी आहे.

    दिव्या देशमुख ही केवळ एक बुद्धिबळपटू नाही, तर ती आजच्या तरुण पिढीसाठी एक प्रेरणास्थान आहे. तिचं वय कमी असलं तरी तिने मिळवलेलं यश मोठं आहे. तिच्या मेहनती, जिद्द आणि आत्मविश्वासातून, कोणत्याही क्षेत्रात सर्वोच्च शिखर गाठता येतं हे तिने दाखवून दिलं आहे. दिव्याचे यश अनेक तरुण मुलींना आणि मुलांना बुद्धिबळात करिअर करण्यासाठी प्रेरणा देऊ शकते. तिच्यासारख्या खेळाडूंच्या यशामुळे भारतात बुद्धिबळाची लोकप्रियता आणखी वाढण्यास मदत होईल.

      या यशोगाथेचा विचार करताना एक गहन सत्य उमगते, ते म्हणजे मानवी सामर्थ्याची खरी व्याख्या केवळ शारीरिक बळ किंवा प्रचंड संपत्तीत नसते, तर ती एकाग्रता, जिद्द आणि आत्मिक बळात असते. दिव्याने आपल्या बुद्धीच्या बळावर हे सिद्ध केले आहे. ती केवळ बुद्धिबळाच्या पटावर प्यादी सरकवत नाही, तर ती जीवनाच्या पटावरही आपल्यासाठी एक नवा मार्ग कोरत आहे. तिचं यश हे केवळ वैयक्तिक यश नाही, तर ते एका राष्ट्राची आकांक्षा आणि क्षमतेचं प्रतीक आहे. भविष्यात तिला आणखी अनेक आव्हानांना सामोरे जावे लागेल, यशाच्या शिखरावर टिकून राहण्याचा दबाव असेल आणि प्रत्येक नव्या स्पर्धेत स्वतःला सिद्ध करण्याची कठीण वाट असेल. परंतु, दिव्याने आतापर्यंत दाखवलेली मानसिक कणखरता, तिचं समर्पण आणि तिच्या डोळ्यातील विजेतेपदाचं स्वप्न पाहता, ती या सर्व आव्हानांवर मात करेल यात शंका नाही.

      दिव्या देशमुख खऱ्या अर्थाने भारतासाठी एक उगवती तारा आहे, जी केवळ बुद्धिबळाच्या नकाशावर भारताचं स्थान उंचावत नाही, तर प्रत्येक भारतीय मनाला स्वतःच्या स्वप्नांचा पाठलाग करण्याची प्रेरणा देते. तिची प्रत्येक चाल, प्रत्येक विजय, आपल्याला हेच सांगतो की, दृढनिश्चय आणि परिश्रमाच्या जोरावर कोणतीही उंची गाठता येते. बुद्धिबळाच्या पटावर तिने रचलेले डावपेच हे तिच्या प्रतिभेची साक्ष देतात, पण तिच्या जीवनाचा पट तिच्या अखंड प्रवासाची आणि अदम्य इच्छाशक्तीची गाथा आहे. दिव्या देशमुखचं नाव केवळ इतिहासात सुवर्ण अक्षरांनी कोरलं जाईल असं नाही, तर ते येणाऱ्या पिढ्यांसाठी एक तेजस्वी मार्गदर्शक ठरेल, त्यांना हे शिकवेल की, जीवनात खरी क्रांती ही एकाच वेळी, एकाच चालीने नव्हे, तर सातत्यपूर्ण प्रयत्नांनी आणि अटूट विश्वासाने घडते.

मंगळवार, २९ जुलै, २०२५

जलजीवन मिशनला भ्रष्टाचाराचा विळखा

-उमाजी म. केळुसकर ⬑ दादागिरी ⬉

 
पंतप्रधान नरेंद्र मोदी यांनी २०१९ मध्ये 'जल जीवन मिशन'ची घोषणा केली, तेव्हा देशातील प्रत्येक घरात नळाद्वारे स्वच्छ पाणी पोहोचवण्याचं एक भव्य स्वप्न पाहिलं गेलं होतं. हे केवळ एक सरकारी प्रकल्प नव्हता, तर ग्रामीण महाराष्ट्रातील महिलांच्या डोक्यावरील हंडा उतरवून त्यांना सन्मानाचं जीवन देण्याचं एक महत्त्वाकांक्षी पाऊल होतं. केंद्राचा आणि राज्याचा प्रत्येकी ५० टक्के वाटा असलेल्या या योजनेतून, २०२४ पर्यंत प्रत्येक घरात 'हर घर जल' पोहोचवण्याचं उद्दिष्ट होतं. पण आज २०२५ मध्ये जेव्हा आपण मागे वळून पाहतो, तेव्हा हे स्वप्न अनेक ठिकाणी दुःस्वप्नात बदलताना दिसत आहे. महाराष्ट्रात या मिशनला भ्रष्टाचाराचा विळखा पडला आहे, ज्यामुळे कंत्राटदार, सामान्य नागरिक आणि राज्याच्या विकासाचं भविष्य अंधारात सापडलं आहे.

        या गंभीर स्थितीचं सर्वात वेदनादायक उदाहरण म्हणजे हर्षल पाटील या ३५ वर्षीय तरुण कंत्राटदाराची आत्महत्या. जलजीवन मिशनमधील दीड कोटी रुपयांचं बिल न मिळाल्याने हर्षलने आपलं जीवन संपवलं. ही केवळ एका व्यक्तीची शोकांतिका नाही, तर महाराष्ट्रातील हजारो कंत्राटदारांच्या आर्थिक अडचणी आणि प्रशासकीय अनास्थेचं प्रतीक आहे. हर्षलसारखे अनेक कंत्राटदार आज आपले वैयक्तिक दागिने, मालमत्ता गहाण ठेवून किंवा कर्ज काढून कामं पूर्ण करत आहेत, पण त्यांना वेळेवर पैसे मिळत नाहीत. महाराष्ट्रातील कंत्राटदारांची आजघडीला ८९,००० कोटी रुपयांची थकबाकी आहे. यातील मोठा वाटा जलजीवन मिशनचा आहे. ही आकडेवारी केवळ कागदावरची नाही, तर अनेक कुटुंबांच्या उद्ध्वस्त झालेल्या स्वप्नांची आणि आर्थिक संकटाची साक्ष आहे.

      कंत्राटदारांच्या मते, मंत्रालयातून बिल पास होण्यासाठी त्यांना ५ टक्के कमिशन द्यावं लागतं, ज्यात मंत्र्यांचाही वाटा असतो. काम पूर्ण झाल्यावरही बिल वाटपाचा कार्यक्रम सुरू असतो, ज्यामुळे एकूण ५-२५ टक्के रक्कम कमिशनमध्ये जाते. हा खुलेआम चाललेला भ्रष्टाचार कंत्राटदारांना आर्थिक संकटात ढकलत आहे आणि कामाची गुणवत्ताही धोक्यात आणत आहे. या कमिशनखोरीमुळे कामाचा खर्च वाढतो, दर्जा घसरतो आणि पर्यायाने योजना नागरिकांपर्यंत पोहोचण्याऐवजी केवळ कागदावरच राहते.

      मध्यप्रदेशात नुकताच उघडकीस आलेला जलजीवन मिशनमधील १००० कोटी रुपयांचा घोटाळा हे या भ्रष्टाचाराचं आणखी एक भयावह रूप आहे. एका आदिवासी मंत्र्यावर कमिशनचा आरोप झाल्यानंतर, पंतप्रधान कार्यालयाने या प्रकरणाची चौकशी करण्याचे आदेश दिले आहेत. मध्यप्रदेशात मुख्य सचिवांनी २००० कोटी रुपये आणि बैतुल जिल्ह्यातील अभियंत्यांनी १५० कोटी रुपये गायब केल्याचा आरोप आहे. हे प्रकरण महाराष्ट्रासाठी धोक्याची घंटा आहे. कारण, ज्या मध्यप्रदेशमध्ये हा घोटाळा उघड झाला आहे, तशीच परिस्थिती महाराष्ट्रातही असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही.

      महाराष्ट्रात २०२५ पर्यंत जलजीवन मिशन अंतर्गत ५१,५५८ योजना मंजूर झाल्या आहेत, पण त्यापैकी केवळ ५० टक्के कामं पूर्ण झाली आहेत. धक्कादायक बाब म्हणजे अनेक ठिकाणी कामं कागदोपत्री पूर्ण झाल्याचं दाखवून बिले काढण्यात आली आहेत. प्रत्यक्षात तिथे पाणी आलेलं नाही किंवा कामाचा दर्जा अत्यंत निकृष्ट आहे. केंद्र सरकारने महाराष्ट्राला निधी देण्यास नकार दिला आहे, कारण राज्याने निर्धारित वेळेत कामे पूर्ण केली नाहीत आणि कामाच्या प्रगतीबाबत समाधानकारक अहवाल सादर केला नाही. याचा थेट परिणाम ग्रामीण भागातील नागरिकांवर होत आहे, कारण त्यांना अजूनही स्वच्छ पिण्याच्या पाण्याची प्रतीक्षा करावी लागत आहे.

     आज महाराष्ट्रातील जलजीवन मिशन कंत्राटदारांची ३५,६२२ कोटी रुपयांची थकबाकी आहे, त्यापैकी १९,२५९ कोटी रुपये केंद्र सरकारकडून येणे बाकी आहेत. या आकडेवारीवरून हे स्पष्ट होतं की, केवळ राज्याची आर्थिक धोरणं किंवा प्रशासकीय दिरंगाईच नाही, तर केंद्राकडून येणारा निधी अडकल्यामुळेही कंत्राटदार आणि प्रकल्पांची अवस्था बिकट झाली आहे. या सगळ्याचा परिणाम म्हणून, जलजीवन मिशन हे फक्त एक कागदी घोडे ठरलं आहे, जे ग्रामीण महाराष्ट्रातील कोट्यवधी लोकांच्या जीवनात कोणताही सकारात्मक बदल घडवू शकलेलं नाही.

     या गंभीर परिस्थितीवर मात करण्यासाठी तातडीने कठोर पाऊले उचलणं आवश्यक आहे. सर्वप्रथम, महाराष्ट्रातील जलजीवन मिशनमधील सर्व कामांचं ३५,००० कोटी रुपयांचं पुनर्मूल्यांकन करणं गरजेचं आहे. कोणती कामं पूर्ण झाली आहेत, कोणती अर्धवट आहेत आणि कोणत्या कामांमध्ये भ्रष्टाचार झाला आहे, याची सखोल चौकशी होणं आवश्यक आहे. मध्यप्रदेशप्रमाणेच महाराष्ट्रातही या घोटाळ्यात दोषी असलेल्यांवर कठोर कारवाई झाली पाहिजे, मग ते अधिकारी असोत, कंत्राटदार असोत किंवा राजकीय व्यक्ती असोत. भ्रष्टाचाऱ्यांना कोणत्याही परिस्थितीत पाठीशी घालता कामा नये.

         याव्यतिरिक्त, कंत्राटदारांची थकबाकी तातडीने दिली पाहिजे. त्यांच्या आर्थिक अडचणी दूर केल्या तरच ते कामं वेळेवर आणि योग्य दर्जाची करू शकतील. यासाठी केंद्र आणि राज्य सरकारने समन्वयाने काम करून निधीचा प्रश्न मार्गी लावला पाहिजे. जलजीवन मिशन हे केवळ पाणी पोहोचवण्याचं मिशन नाही, तर ते विश्वास आणि पारदर्शकतेचं मिशन आहे. हा विश्वास पुन्हा प्रस्थापित करण्यासाठी आणि ग्रामीण महाराष्ट्रातील 'हर घर जल'चं स्वप्न प्रत्यक्षात आणण्यासाठी प्रामाणिक प्रयत्न होणं अत्यंत गरजेचं आहे. अन्यथा, जलजीवन मिशन हे केवळ एका मोठ्या भ्रष्टाचाराचं प्रतीक बनून राहील आणि महाराष्ट्राच्या ग्रामीण भागातील पिण्याच्या पाण्याची समस्या कायमच राहील.

वाघ : जंगलचा राजा, निसर्गाचा आरसा!

  -उमाजी म. केळुसकर ⬑ विश्वभरारी ⬉

 
जगातील प्रत्येक सजीव अस्तित्वाचा एक गाभा आहे, एक नैसर्गिक समतोल आहे ज्यावर संपूर्ण सृष्टी अवलंबून आहे. या समतोलातील प्रत्येक कडीचे महत्त्व अनमोल असते आणि त्यापैकी एका जरी कडीला धक्का लागला, तर त्याचे पडसाद संपूर्ण जीवसृष्टीवर उमटतात. निसर्गाच्या या गहन तत्त्वज्ञानाचा एक सुंदर आणि तितकाच महत्त्वाचा भाग म्हणजे वाघ. केवळ एक प्राणी म्हणून न पाहता, वाघ हे निसर्गाच्या शक्तीचे, सौंदर्याचे आणि पर्यावरणातील अभेद्य संतुलनाचे प्रतीक आहेत. त्यांच्या अस्तित्वातून आपल्याला हेच शिकायला मिळते की, प्रत्येक जीव महत्त्वाचा आहे आणि त्यांच्या संरक्षणाची जबाबदारी आपल्या सर्वांची आहे. २९ जुलै रोजी साजरा होणारा आंतरराष्ट्रीय वाघ्र दिन याच गहन तत्त्वज्ञानाची आठवण करून देतो. वाघांचे संरक्षण आणि संवर्धनासाठी जनजागृती करणे, हा या दिवसाचा मुख्य उद्देश आहे. 

       एकेकाळी घनदाट जंगलांमध्ये मोठ्या संख्येने संचार करणारे वाघ आज केवळ काही मोजक्या प्रदेशातच आढळतात. त्यांची संख्या चिंताजनकरीत्या घटत असल्यामुळे, या दिनाचे महत्त्व आणखी वाढते. वाघ हे केवळ एक वन्यजीव नाहीत, तर ते आपल्या परिसंस्थेतील एक महत्त्वाचे घटक आहेत. त्यांच्या अस्तित्वावरच आपल्या पर्यावरणाचे आरोग्य अवलंबून आहे.  वाघ हे 'वन्यजीव साखळीतील सर्वोच्च शिकारी' म्हणून ओळखले जातात. याचा अर्थ असा की, ते त्यांच्या नैसर्गिक अधिवासात इतर प्राण्यांवर नियंत्रण ठेवतात. हरणे, रानडुकरे यांसारख्या शाकाहारी प्राण्यांची संख्या नियंत्रित ठेवून, ते जंगलातील वनस्पतींचा अतिवापर थांबवतात. यामुळे जंगलाचे आरोग्य आणि विविधता टिकून राहते. वाघ जर नसतील, तर शाकाहारी प्राण्यांची संख्या वाढेल, ज्यामुळे जंगलातील वनस्पतींचा ऱ्हास होईल आणि पर्यायाने संपूर्ण परिसंस्थेवर नकारात्मक परिणाम होईल. याव्यतिरिक्त, वाघ हे 'जंगल आरोग्याचे सूचक' आहेत. म्हणजे, ज्या ठिकाणी वाघ मोठ्या संख्येने आणि निरोगी अवस्थेत आढळतात, ते जंगल निरोगी आणि समृद्ध मानले जाते. वाघांचे अस्तित्व हे त्या परिसंस्थेतील पाण्याची उपलब्धता, नैसर्गिक अधिवास आणि इतर प्राण्यांची संख्या या सर्वांचे द्योतक असते. वाघ हे भारताच्या संस्कृती आणि परंपरेचा अविभाज्य भाग आहेत. अनेक लोककथा, पुराणे आणि कलाकृतींमध्ये वाघांचे चित्रण आढळते. वाघ हे शक्ती, धैर्य आणि सौंदर्याचे प्रतीक मानले जातात. राष्ट्रीय प्राणी म्हणून भारताने वाघाला सर्वोच्च स्थान दिले आहे, जे त्याच्या सांस्कृतिक आणि पर्यावरणीय महत्त्वाचे प्रतीक आहे.

       १९ व्या शतकाच्या सुरुवातीला जगभरात सुमारे १ लाखाहून अधिक वाघ होते असे मानले जाते. परंतु, आज त्यांची संख्या ४,५०० च्या आसपास स्थिरावली आहे. ही घट अनेक गंभीर आव्हानांमुळे झाली आहे. मानवी वस्तीचा विस्तार, शेतीसाठी जमिनीचा वापर, खाणकाम, पायाभूत सुविधांचा विकास (रस्ते, धरणे) यामुळे वाघांचा नैसर्गिक अधिवास मोठ्या प्रमाणात नष्ट झाला आहे. जंगलांचे तुकडे पडल्यामुळे वाघांना फिरण्यासाठी आणि शिकार करण्यासाठी पुरेशी जागा मिळत नाही, ज्यामुळे त्यांच्या पुनरुत्पादनावरही परिणाम होतो. वाघांची कातडी, हाडे आणि इतर अवयवांना आंतरराष्ट्रीय बाजारात मोठी मागणी आहे. पारंपारिक औषध प्रणालींमध्ये त्यांचा वापर केला जातो या गैरसमजामुळे अवैध शिकार मोठ्या प्रमाणात होते. ही आंतरराष्ट्रीय संघटित गुन्हेगारी वाघांच्या अस्तित्वाला सर्वात मोठा धोका आहे. वाघांचे मुख्य खाद्य असलेल्या हरणे, सांबर, रानडुकरे यांसारख्या प्राण्यांचीही शिकार मोठ्या प्रमाणात होते. यामुळे वाघांना पुरेसे अन्न मिळत नाही आणि ते मानव वस्तीकडे येण्यास भाग पडतात, ज्यामुळे मानव-वाघ संघर्ष वाढतो. वाघांचा अधिवास कमी झाल्यामुळे आणि शिकारी प्राण्यांची घट झाल्यामुळे वाघ कधीकधी मानवी वस्त्यांमध्ये शिरकाव करतात. यामुळे पाळीव प्राण्यांवर हल्ले होतात आणि काहीवेळा मानवी जीवितहानी देखील होते. या संघर्षामुळे स्थानिकांमध्ये वाघांबद्दल नकारात्मक भावना निर्माण होतात, ज्यामुळे त्यांच्या संरक्षणाच्या प्रयत्नांना अडथळा येतो. हवामान बदलामुळे जंगलातील पर्यावरणावर परिणाम होत आहे. अतिवृष्टी, दुष्काळ, जंगलांना लागणाऱ्या आगी यामुळे वाघांच्या अधिवासावर आणि त्यांच्या शिकारीच्या उपलब्धतेवर परिणाम होतो. विशेषतः सुंदरबन्ससारख्या ठिकाणी, समुद्राची पातळी वाढल्यामुळे वाघांच्या अधिवासाला धोका निर्माण झाला आहे.

        वाघांचे संरक्षण करणे ही केवळ सरकारची जबाबदारी नाही, तर प्रत्येक नागरिकाची जबाबदारी आहे. यासाठी अनेक स्तरांवर प्रयत्न करणे आवश्यक आहे. शिकार आणि अवैध वन्यजीव व्यापाराला आळा घालण्यासाठी कठोर कायदे करणे आणि त्यांची प्रभावीपणे अंमलबजावणी करणे आवश्यक आहे. वन्यजीव गुन्हे नियंत्रण ब्युरोला अधिक बळकट करणे आणि आंतरराष्ट्रीय स्तरावर सहकार्य वाढवणे गरजेचे आहे. वाघांच्या नैसर्गिक अधिवासाचे संरक्षण करणे, जंगलतोड थांबवणे आणि नवीन वनक्षेत्रे विकसित करणे आवश्यक आहे. वाघ कॉरिडोर निर्माण करून वेगवेगळ्या व्याघ्र प्रकल्पांना जोडणे महत्त्वाचे आहे, जेणेकरून वाघांना मुक्तपणे संचार करता येईल आणि त्यांची आनुवंशिक विविधता टिकून राहील. वाघांच्या संरक्षणात स्थानिक समुदायांचा सक्रिय सहभाग अत्यंत महत्त्वाचा आहे. त्यांना पर्यावरणाचे महत्त्व पटवून देणे, पर्यायी उपजीविकेचे साधन उपलब्ध करून देणे आणि मानव-वाघ संघर्ष कमी करण्यासाठी उपाययोजना करणे गरजेचे आहे. उदाहरणार्थ, वनोपजावर आधारित उद्योगांना प्रोत्साहन देणे, ज्यामुळे स्थानिकांना जंगलाचे महत्त्व पटेल. वाघांचे महत्त्व, त्यांच्यासमोरील आव्हाने आणि त्यांच्या संरक्षणाची गरज याबाबत जनजागृती करणे आवश्यक आहे. शालेय अभ्यासक्रमात वन्यजीव संरक्षणाचा समावेश करणे, कार्यशाळा आणि चर्चासत्रे आयोजित करणे महत्त्वाचे आहे. वाघांच्या लोकसंख्येवर लक्ष ठेवणे, त्यांच्या आरोग्याची तपासणी करणे आणि त्यांच्या सवयींचा अभ्यास करण्यासाठी आधुनिक तंत्रज्ञानाचा वापर करणे आवश्यक आहे. कॅमेरा ट्रॅप, रेडिओ कॉलर आणि डीएनए विश्लेषण यांसारख्या तंत्रज्ञानाचा वापर करून अधिक प्रभावीपणे वाघांचे संरक्षण करता येते. जबाबदार इको-टूरिझमला प्रोत्साहन दिल्यास स्थानिक समुदायांना रोजगार मिळतो आणि त्यांना वाघांच्या संरक्षणाचे महत्त्व पटते. यामुळे वाघांच्या अधिवासाचे रक्षण करण्यासाठी आर्थिक प्रोत्साहन मिळते.

        वाघांचे अस्तित्त्व आणि पर्यावरणाच्या आरोग्याचा विचार करणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे. वाघ हे आपल्या परिसंस्थेतील एक महत्त्वाचे रत्न आहेत आणि त्यांचे संरक्षण करणे ही आपली नैतिक जबाबदारी आहे. जर आपण आज वाघांना वाचवले नाही, तर उद्या आपल्याला आपल्याच पर्यावरणाच्या ऱ्हासाला सामोरे जावे लागेल. सरकार, स्वयंसेवी संस्था, स्थानिक समुदाय आणि प्रत्येक नागरिक यांनी एकत्र येऊन वाघांचे संरक्षण करण्यासाठी कटिबद्ध होणे आवश्यक आहे. येणाऱ्या पिढ्यांसाठी वाघ त्यांच्या नैसर्गिक अधिवासात मुक्तपणे संचार करताना पाहता यावेत, यासाठी आजच योग्य पावले उचलणे गरजेचे आहे. वाघांचे गर्जना आपल्या जंगलातून कायमस्वरूपी ऐकू याव्यात, हेच उद्दिष्ट असायला हवे. चला, आपण सर्वजण वाघ संवर्धनासाठी एकत्र येऊया आणि आपल्या या महान राष्ट्रीय प्राण्याचे संरक्षण करूया.

सोमवार, २८ जुलै, २०२५

नियमांचे उल्लंघन आणि धोक्याची घंटा

-उमाजी म. केळुसकर ⬑ दादागिरी ⬉

 
महाराष्ट्राच्या विस्तीर्ण सागरी किनाऱ्यावर मासेमारी हा अनेक पिढ्यांपासून चालत आलेला एक महत्त्वाचा व्यवसाय आहे. हजारो कुटुंबांची उपजीविका या व्यवसायावर अवलंबून आहे. मात्र, हा व्यवसाय केवळ आर्थिकच नाही, तर अनेक धोके आणि आव्हानांनी वेढलेला आहे. अलिबाग येथील खादेरी किल्ल्याजवळी नुकत्याच घडलेल्या एका दुर्दैवी घटनेने या आव्हानांवर पुन्हा एकदा प्रकाश टाकला आहे. उरण येथील एका मासेमारी बोटीला जलसमाधी मिळाल्याची ही घटना केवळ एक अपघात नसून, खोल समुद्रातील मासेमारी बंदीचे महत्त्व, मच्छीमारांच्या सुरक्षिततेचा प्रश्न आणि सागरी संसाधनांच्या शाश्वत संवर्धनाची निकड यांसारख्या अनेक गंभीर मुद्द्यांना अधोरेखित करते.

       शनिवारी (२६ जुलै) सकाळी, 'तुळजाई' नावाची मासेमारी बोट खांदेरी किल्ल्याजवळ समुद्रात बुडाली. या बोटीवर आठ मच्छीमार होते, त्यापैकी तिघे मच्छीमार अजूनही बेपत्ता आहेत. त्यांचे मृतदेह आज सासवणे, किहीम आणि दिघोडे समुद्रकिनारी आढळून आले आहेत. ही बातमी हृदयद्रावक आहे आणि त्यांच्या कुटुंबीयांसाठी अत्यंत वेदनादायक आहे. मात्र, या दुर्घटनेतून वाचलेल्या पाच मच्छीमारांनी दाखवलेला जीवनाकडे पाहण्याचा आशावाद आणि संघर्ष अविश्वसनीय आहे. नऊ तास समुद्रात पोहत त्यांनी सासवणे समुद्रकिनारा गाठला. त्यांच्या या धीटपणाला आणि जगण्याच्या ध्यासाला सलाम करणे आवश्यक आहे. परंतु, या दुर्घटनेने अनेक गंभीर प्रश्न उपस्थित केले आहेत, ज्यांची उत्तरे मिळणे आणि त्यावर विचारमंथन होणे अत्यंत गरजेचे आहे.

       या घटनेतील सर्वात महत्त्वाचा आणि चिंताजनक पैलू म्हणजे, महाराष्ट्रात १ जून ते ३१ जुलै २०२५ या कालावधीत खोल समुद्रातील यांत्रिकी आणि मोटारचलित मासेमारीवर शासनाने बंदी घातलेली असतानाही, ही बोट समुद्रात मासेमारीसाठी का गेली होती? ही बंदी केवळ एक प्रशासकीय नियम नाही, तर सागरी जीवांच्या प्रजननासाठी आणि त्यांच्या संवर्धनासाठी अत्यंत आवश्यक आहे. हा कालावधी माशांच्या नैसर्गिक प्रजननासाठी अत्यंत महत्त्वाचा मानला जातो, ज्यामुळे त्यांची संख्या वाढते आणि सागरी परिसंस्थेचे संतुलन राखण्यास मदत होते. या नियमाचे उल्लंघन करणे हे केवळ बेकायदेशीरच नाही, तर आपल्या सागरी पर्यावरणासाठीही धोकादायक आहे. दुर्घटनेनंतर ही घटना लपवण्याचा प्रयत्न करण्यात आला, अशी माहिती मांडवा सागरी पोलिस ठाण्याचे पोलिस निरीक्षक सोमनाथ लांडे यांनी दिली आहे. हे आणखी धक्कादायक आहे, कारण यामुळे प्रशासनाचा आणि मच्छीमार समुदायाचा एकमेकांवरील विश्वास कमी होतो आणि अशा घटनांची पुनरावृत्ती होण्याची शक्यता वाढते.

       मासेमारी बंदीचा कालावधी हा सागरी पर्यावरणासाठी एक प्रकारचा 'विश्रांतीचा काळ' असतो. या काळात माशांना आणि इतर सागरी जीवांना कोणताही अडथळा न येता प्रजनन करण्याची संधी मिळते, ज्यामुळे त्यांची पुढील पिढी सुरक्षित राहते. यामुळे दीर्घकाळ टिकणारी मासेमारी शक्य होते आणि मच्छीमारांनाही भविष्यात चांगला आणि शाश्वत फायदा मिळतो. परंतु, काही मच्छीमार तात्पुरत्या आर्थिक फायद्यासाठी किंवा अन्य कारणांमुळे या नियमांकडे दुर्लक्ष करतात. अशा बेजबाबदार कृत्यांमुळे केवळ त्यांच्याच जीवाला धोका निर्माण होत नाही, तर संपूर्ण सागरी परिसंस्थेचे मोठे आणि कधीही भरून न येणारे नुकसान होते. येथे पारंपरिक मासेमारी आणि यांत्रिकी मासेमारी यातील फरक समजून घेणे महत्त्वाचे आहे. पारंपरिक पद्धतीने मासेमारी करणाऱ्या बिगर-यांत्रिकी नौकांना ही बंदी लागू नाही. कारण त्यांच्यामुळे सागरी पर्यावरणावर फारसा नकारात्मक परिणाम होत नाही. उलट, यांत्रिकी बोटी मोठ्या प्रमाणात मासे पकडतात, ज्यामुळे माशांच्या संख्येवर आणि सागरी जीवनावर गंभीर परिणाम होऊ शकतो, म्हणूनच त्यांच्यावर बंदी आवश्यक आहे.

        या संदर्भात, महाराष्ट्र आणि गुजरातच्या मच्छीमारांनी नुकतीच एक महत्त्वाची मागणी केली आहे. त्यांनी सध्याची मासेमारी बंदी १५ ऑगस्टपर्यंत वाढवण्याची मागणी केली आहे. या मागणीमागे एक अत्यंत महत्त्वाचे आणि मच्छीमारांच्या हिताचे कारण आहे: ऑगस्टच्या पहिल्या दोन आठवड्यांत समुद्र खवळलेला असतो आणि मासेमारी करणे धोकादायक असते. ही मागणी अत्यंत विचारात घेण्यासारखी आहे. मच्छीमारांच्या जीविताची आणि सुरक्षिततेची खात्री करणे ही शासनाची नैतिक जबाबदारी आहे. जर हवामानाची परिस्थिती अनुकूल नसेल आणि समुद्रात मासेमारी करणे धोकादायक असेल, तर बंदी वाढवणे हे त्यांच्या हिताचेच आहे. या मागणीवर अद्याप अंतिम निर्णय झालेला नाही, परंतु याबाबत सकारात्मक चर्चा सुरू आहे, हे एक चांगले संकेत आहे.

       सध्याच्या परिस्थितीत, मच्छीमारांच्या समस्या केवळ मासेमारी बंदीपुरत्या मर्यादित नाहीत. हवामानातील बदल, समुद्रातील प्रदूषण, आणि मच्छीमारीसाठी वापरल्या जाणाऱ्या आधुनिक तंत्रज्ञानामुळे माशांच्या नैसर्गिक अधिवासावर होणारे परिणाम, हे सारेच प्रश्न गुंतागुंतीचे आहेत. समुद्रातील पाण्याची वाढलेली पातळी, अनियमित वादळे आणि बदलणारे प्रवाह यामुळे मासेमारी अधिक धोकादायक बनत चालली आहे. अनेक मच्छीमारांकडे हवामानाचा अचूक अंदाज घेण्याची किंवा आपत्कालीन परिस्थितीत मदतीसाठी संपर्क साधण्याची आधुनिक साधने उपलब्ध नाहीत. यामुळे अशा दुर्घटना घडल्यास जीवितहानी होण्याची शक्यता वाढते. 'तुळजाई' बोटीच्या दुर्घटनेतील मच्छीमारांनी नऊ तास पोहत किनारा गाठला, हे त्यांच्या शारीरिक क्षमतेचे द्योतक असले तरी, प्रत्येक वेळी अशी नशीबवान सुटका होईलच असे नाही.

         याव्यतिरिक्त, मासेमारी क्षेत्रातील आर्थिक बाजूही दुर्लक्षित करून चालणार नाही. अनेक मच्छीमार हे कर्जबाजारी असतात आणि त्यामुळेच त्यांना बंदीच्या काळातही समुद्रात जाण्याचा धोका पत्करावा लागतो. या परिस्थितीवर मात करण्यासाठी शासनाने दीर्घकालीन उपाययोजना करणे गरजेचे आहे. उदाहरणार्थ, मच्छीमारांना तातडीची आर्थिक मदत पुरवण्याबरोबरच, त्यांना पर्यायी व्यवसायांसाठी प्रशिक्षण देणे, कमी व्याजदराने कर्ज उपलब्ध करून देणे, आणि मासेमारीतून मिळणाऱ्या उत्पन्नात स्थिरता आणण्यासाठी सहकारी संस्थांना प्रोत्साहन देणे आवश्यक आहे. शासनाने मच्छीमारांसाठी विमा योजना आणि आपत्कालीन निधी उपलब्ध करून दिल्यास अशा दुर्घटनांमधील जीवितहानी आणि आर्थिक नुकसान कमी होण्यास मदत होईल.

        सागरी पर्यावरणाच्या संवर्धनासाठी केवळ बंदी लादून उपयोग नाही, तर मच्छीमारांनाही या प्रक्रियेत सक्रियपणे सहभागी करून घेणे आवश्यक आहे. त्यांना सागरी परिसंस्थेचे महत्त्व समजावून सांगणे, बेकायदेशीर मासेमारीचे दुष्परिणाम दाखवून देणे, आणि शाश्वत मासेमारी पद्धतींचा अवलंब करण्यास प्रोत्साहित करणे गरजेचे आहे. आधुनिक तंत्रज्ञानाचा वापर करून मच्छीमारांना हवामानाचे अचूक अंदाज, समुद्रातील माशांची उपलब्धता आणि सुरक्षित मासेमारी क्षेत्रे याबद्दल माहिती दिल्यास त्यांचे जीवन सुरक्षित होईल आणि उत्पन्नातही वाढ होईल. यासाठी हवामान विभागाकडून मिळणारी माहिती तत्काळ आणि सोप्या भाषेत मच्छीमारांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी एक प्रभावी यंत्रणा विकसित करणे महत्त्वाचे आहे. मोबाईल ॲप्लिकेशन्स किंवा स्थानिक भाषेत ऑडिओ-व्हिडिओ संदेशांचा वापर करता येऊ शकतो. आपत्कालीन परिस्थितीत बचाव कार्यासाठी तटरक्षक दल आणि स्थानिक बचाव पथकांच्या समन्वयामध्ये सुधारणा करणे गरजेचे आहे.

         समुद्रातील प्लास्टिक प्रदूषण हा देखील एक गंभीर मुद्दा आहे. मासेमारी करताना अनेकदा बोटींमध्ये प्लास्टिक अडकून अपघात होण्याची शक्यता असते. यामुळे माशांच्या जीवनावरही विपरीत परिणाम होतो. या प्रदूषणाला आळा घालण्यासाठी आणि मच्छीमारांना स्वच्छ समुद्राचे महत्त्व समजावण्यासाठी विशेष मोहिम राबवणे गरजेचे आहे. स्थानिक स्वराज्य संस्था, सामाजिक संस्था आणि मच्छीमार संघटना यांनी एकत्र येऊन समुद्र किनारा स्वच्छता मोहीम हाती घेतल्यास या समस्येवर मोठ्या प्रमाणात नियंत्रण मिळवता येईल. तसेच, मच्छीमारांनी आपल्या बोटींवरील कचरा समुद्रात न टाकण्याबाबत जनजागृती करणे आवश्यक आहे. माशांचे घटते साठे आणि समुद्रातील पर्यावरणाचा होणारा ऱ्हास पाहता, आता केवळ बंदी घालण्याऐवजी मासेमारीच्या संपूर्ण व्यवस्थेचा फेरविचार करण्याची गरज आहे. परंपरेला आधुनिकतेची जोड देऊन आणि पर्यावरणपूरक पद्धतींचा अवलंब करूनच मच्छीमारांचे भविष्य सुरक्षित करता येईल.

         अलिबाग येथील खांदेरी किल्ल्याजवळील दुर्घटनेतील बेपत्ता मच्छीमार लवकर सापडावेत आणि ते सुखरूप असावेत, अशी आशा होती पण हाती निराशा आली आहे. ही घटना आपल्याला एक गंभीर संदेश देते की, निसर्गाच्या नियमांचे पालन करणे आणि आपल्या पर्यावरणाचा आदर करणे किती महत्त्वाचे आहे. खोल समुद्रातील मासेमारी बंदी हा केवळ एक नियम नाही, तर सागरी परिसंस्थेचे रक्षण आणि मच्छीमारांच्या सुरक्षिततेची हमी आहे. या नियमांचे प्रामाणिकपणे आणि जबाबदारीने पालन करणे हे सर्वांच्या हिताचे आहे, केवळ आजच्या पिढीसाठीच नव्हे, तर येणाऱ्या पिढ्यांसाठीही. या समस्येवर केवळ तात्पुरत्या उपाययोजना न करता, दूरगामी आणि शाश्वत दृष्टिकोन स्वीकारणे हेच खरे समाधान ठरेल.

निसर्गाचे रक्षण, भविष्याची हमी

  -उमाजी म. केळुसकर ⬑ विश्वभरारी ⬉


सध्याच्या युगात, जिथे औद्योगिकीकरण आणि शहरीकरण वेगाने वाढत आहे, तिथे निसर्ग संवर्धनाची गरज अधिकच तीव्र झाली आहे. जागतिक निसर्ग संवर्धन दिन दरवर्षी २८ जुलै रोजी साजरा केला जातो, आणि हा दिवस आपल्याला निसर्गाचे महत्त्व आणि त्याच्या रक्षणाची आपली जबाबदारी याची आठवण करून देतो. हा केवळ एक दिवस नसून, आपल्या सर्वांसाठी निसर्गाशी आपले नाते अधिक दृढ करण्याचा आणि त्याच्या संरक्षणासाठी कटीबद्ध होण्याचा एक महत्त्वाचा क्षण आहे.

       आपल्या ग्रहावर जीवसृष्टी टिकून राहण्यासाठी नैसर्गिक संसाधने अत्यंत आवश्यक आहेत. हवा, पाणी, जमीन, वनस्पती आणि प्राणी हे सर्व नैसर्गिक पर्यावरणाचे अविभाज्य भाग आहेत. परंतु, मानवी गतिविधींमुळे या संसाधनांवर प्रचंड ताण येत आहे. प्रदूषण, जंगलतोड, वन्यजीवांचा अधिवास नष्ट करणे, आणि हवामान बदल यांसारख्या समस्यांनी निसर्गाचे संतुलन बिघडवले आहे. याचा परिणाम केवळ निसर्गावरच नाही, तर मानवाच्या आरोग्यावर आणि भविष्यावरही होत आहे.

       हवामान बदलाचे गंभीर परिणाम आपण अनुभवत आहोत. अनियमित पाऊस, दुष्काळ, अतिवृष्टी, समुद्राची वाढती पातळी आणि उष्णतेच्या लाटा यांसारख्या घटना वारंवार घडत आहेत. या सर्वांमुळे अन्नसुरक्षा, पाण्याची उपलब्धता आणि मानवी वस्त्यांवर नकारात्मक परिणाम होत आहे. हे सर्व थांबवण्यासाठी आणि आपले भविष्य सुरक्षित ठेवण्यासाठी निसर्ग संवर्धन हाच एकमेव मार्ग आहे.

       निसर्ग संवर्धनाचा अर्थ केवळ झाडे लावणे किंवा वन्यजीवांचे रक्षण करणे इतकाच मर्यादित नाही. तर, याचा अर्थ आपल्या नैसर्गिक संसाधनांचा शाश्वत वापर करणे, पर्यावरणाची गुणवत्ता सुधारणे आणि जैवविविधता टिकवून ठेवणे असा आहे. आपण वापरत असलेल्या प्रत्येक वस्तूचा, करत असलेल्या प्रत्येक कृतीचा पर्यावरणावर काय परिणाम होतो, याचा विचार करणे महत्त्वाचे आहे.

       प्रत्येक व्यक्ती आपल्या स्तरावर निसर्ग संवर्धनासाठी योगदान देऊ शकते. प्लास्टिकचा वापर टाळणे, पाण्याचा अपव्यय थांबवणे, वीज बचत करणे, सार्वजनिक वाहतुकीचा वापर करणे, आणि शक्य असल्यास सायकल वापरणे यांसारख्या लहान-लहान गोष्टीही मोठे बदल घडवून आणू शकतात. आपल्या घराभोवती झाडे लावणे, कंपोस्ट खत वापरणे, आणि नैसर्गिक उत्पादनांना प्रोत्साहन देणे हे देखील महत्त्वाचे आहे.

सरकारे, स्वयंसेवी संस्था आणि समुदाय यांनी एकत्र येऊन पर्यावरण संरक्षणासाठी ठोस पावले उचलणे आवश्यक आहे. कडक पर्यावरणीय कायदे लागू करणे, प्रदूषण नियंत्रणासाठी उपाययोजना करणे, अपारंपरिक ऊर्जा स्रोतांचा वापर वाढवणे, आणि निसर्ग संवर्धनाबाबत जनजागृती करणे हे अत्यंत महत्त्वाचे आहे. शिक्षण हे या बदलाचे महत्त्वाचे साधन आहे. लहानपणापासूनच मुलांना पर्यावरणाचे महत्त्व समजावून दिल्यास भविष्यात एक जबाबदार पिढी तयार होईल, जी निसर्गाचे रक्षण करण्यास कटिबद्ध असेल.

      वन्यजीव आणि त्यांच्या अधिवासाचे संरक्षण करणे हे देखील तितकेच महत्त्वाचे आहे. अनेक प्रजाती नामशेष होण्याच्या मार्गावर आहेत, आणि त्यांच्या संरक्षणासाठी तातडीने उपाययोजना करणे आवश्यक आहे. वन्यजीव संवर्धन प्रकल्प, अभयारण्ये आणि राष्ट्रीय उद्याने यांची स्थापना करून त्यांच्या नैसर्गिक अधिवासाचे रक्षण केले पाहिजे.

आपल्या पूर्वजांनी निसर्गाचा आदर केला आणि तो आपल्या पुढच्या पिढ्यांसाठी जपला. आता ही आपली जबाबदारी आहे की आपणही निसर्गाचा आदर करूया आणि त्याचे संरक्षण करूया. जागतिक निसर्ग संवर्धन दिन हा आपल्याला आठवण करून देतो की, निसर्ग हा आपल्या जीवनाचा आधारस्तंभ आहे. जर निसर्ग सुरक्षित असेल, तरच आपले भविष्य सुरक्षित राहील. चला तर मग, या दिवशी आपण सर्वजण निसर्गाच्या रक्षणाची शपथ घेऊया आणि एक सुंदर, निरोगी आणि शाश्वत भविष्य घडवण्यासाठी एकत्र काम करूया. कारण निसर्ग आहे तर आपण आहोत!

रविवार, २७ जुलै, २०२५

गजेंद्र दळी : उद्योजक, समाजसेवक, प्रेरणास्रोत

-उमाजी म. केळुसकर ⬑ वलयांकित ⬉

  
आपल्या महाराष्ट्राच्या मातीत असे अनेक हिरे लपलेले आहेत, ज्यांचे कर्तृत्व समाजासाठी नेहमीच प्रेरणादायी ठरते. असेच एक व्यक्तिमत्त्व म्हणजे गजेंद्र दळी, जे सर्वपरिचित होते, गजुभाऊ या नावाने. रत्नागिरी जिल्ह्यातील लांजाजवळील घाटरोळ या छोट्याशा गावातून त्यांचे वडील तुकाराम दळी यांचा सुरू झालेला जीवनप्रवास, मुंबई आणि नंतर अलिबागमध्ये स्थिरावला आणि याच मातीत गजुभाऊंचाही जीवनप्रवास एक यशस्वी उद्योजक आणि निःस्वार्थ समाजसेवक म्हणून बहरला. त्यांची गोष्ट केवळ एका व्यक्तीच्या यशाची नाही, तर ती जिद्द, दूरदृष्टी, कठोर परिश्रम आणि सामाजिक बांधिलकीची एक अनोखी गाथा आहे. त्यांच्या रविवारी, २७ जुलै रोजी झालेल्या निधनाने अलिबागमध्ये खऱ्या अर्थाने पोकळी निर्माण झाली आहे.

       गजेंद्र दळी तथा गजूभाऊ यांचे वडील तुकाराम दळी मूळचे रत्नागिरी जिल्ह्यातील लांजाजवळील घाटरोळ गावचे. परिस्थितीने त्यांना मुंबईकडे ओढले, तिथे त्यांनी पानाचे दुकान सुरू केले. त्यानंतर ते सहकुटुंब अलिबागला स्थलांतरित झाले, जिथे त्यांनी पानाचे आणि विडी बनवण्याचे दुकान सुरू केले. येथेच १९ मे १९३४ रोजी गजुभाऊंचा जन्म झाला. येथेच त्यांनी शिक्षण घेतले. अलिबागमध्येच त्यांना उद्योजकतेची खरी दिशा मिळाली. साध्या पाना-विडीच्या दुकानातून मोठ्या व्यवसायाकडे वाटचाल करण्याची त्यांची धडपड इथेच सुरू झाली.

     गजुभाऊंचे शिक्षण मॅट्रिकपर्यंत झाले असले तरी, त्यांना पारंपरिक शिक्षणापेक्षा व्यवसायात अधिक रुची होती. ही रुची केवळ स्वतःपुरती मर्यादित नव्हती, तर त्यांना आपल्या चार भावंडांसाठी चार वेगवेगळे उद्योग सुरू करण्याचे ध्येय होते. हेच त्यांचे दूरदृष्टीचे आणि कुटुंबाला सोबत घेऊन जाण्याचे उत्तम उदाहरण आहे. अनेकांना शिक्षण पूर्ण करून नोकरी करण्याकडे कल असतो, परंतु गजुभाऊंनी उद्योजकतेचा मार्ग निवडला आणि त्यात यशस्वी होऊन दाखवले. त्यांची ही विचारसरणी आजच्या तरुण पिढीसाठी निश्चितच अनुकरणीय आहे, जी नोकरीच्या मागे धावण्याऐवजी स्वतःचा व्यवसाय सुरू करण्याचा विचार करत आहे.

     गजुभाऊंच्या उद्योजकतेची खरी ओळख महेश चित्रमंदिर (महेश टॉकीज) च्या स्थापनेतून झाली. श्रीवर्धन येथील एका सिनेमा थिएटरला भेट दिल्यानंतर त्यांना स्वतःचे थिएटर सुरू करण्याची प्रेरणा मिळाली. ही केवळ एक तात्पुरती कल्पना नव्हता, तर मुंबईतील लिबर्टी सिनेमाला भेट दिल्यानंतर त्यांची ही इच्छा अधिक दृढ झाली. मोठ्या शहरांमधील सिनेमा पाहण्याचा अनुभव त्यांनी आपल्या छोट्या अलिबागमध्ये आणण्याचे स्वप्न पाहिले. १९६३ साली त्यांनी अलिबागमध्ये जागा घेऊन महेश चित्रमंदिर सुरू केले. सुरुवातीला ते एक ओपन थिएटर होते, जे नंतर कायमस्वरूपी थिएटरमध्ये रूपांतरित झाले. हा निर्णय खूप धाडसी होता, कारण त्या काळात अलिबागसारख्या ठिकाणी मोठे थिएटर सुरू करणे हे सोपे नव्हते. परंतु, त्यांच्या दूरदृष्टीमुळे आणि मेहनतीमुळे हे शक्य झाले. महेश चित्रमंदिर हे केवळ एक थिएटर नव्हते, तर ते अलिबागच्या सांस्कृतिक जीवनाचा अविभाज्य भाग बनले. अनेक पिढ्यांनी येथे चित्रपट पाहण्याचा आनंद घेतला आणि या थिएटरने अनेक आठवणी जपल्या. 

       काळासोबत बदलण्याची आणि अद्ययावत राहण्याची त्यांची दूरदृष्टी इथेच थांबली नाही. प्रेक्षकांची बदलती आवड आणि आधुनिक तंत्रज्ञानाची वाढती मागणी ओळखून, याच महेश चित्रमंदिराचे पुढे 'ब्रह्मा विष्णू महेश' या भव्य सिनेप्लेक्समध्ये रूपांतर झाले. हे देशातील एकमेव थीम सिनेप्लेक्स  आहे.  एका पडद्याच्या सिंगल थिएटरमधून तीन पडद्यांच्या आधुनिक सिनेप्लेक्समध्ये झालेला हा बदल, गजुभाऊंच्या प्रगतीशील विचारसरणीचा आणि काळानुसार स्वतःला बदलण्याची तयारीचा पुरावा आहे. 'ब्रह्मा विष्णू महेश' सिनेप्लेक्सने अलिबागच्या मनोरंजन क्षेत्रात एक नवा अध्याय सुरू केला, जिथे प्रेक्षकांना जागतिक दर्जाचा सिनेमा अनुभव घेता आला. हे केवळ एक नूतनीकरण नव्हते, तर गजूभाऊंनी अलिबागच्या सांस्कृतिक जीवनात टाकलेली एक मोठी, अर्थपूर्ण भर होती.

         गजेंद्र दळी तथा गजुभाऊ केवळ एक यशस्वी उद्योजक नव्हते, तर ते एक थोर समाजसेवक देखील होते. त्यांचे सामाजिक कार्य खूप व्यापक आणि प्रेरणादायी होते. त्यांनी ४२ देशांचा प्रवास केला होता. ज्यामुळे त्यांचा दृष्टिकोन अधिक विशाल झाला. या प्रवासातून त्यांना वेगवेगळ्या संस्कृती आणि जीवनशैली अनुभवता आल्या. त्यांच्या समाजसेवेचा एक महत्त्वाचा भाग म्हणजे त्यांनी ज्येष्ठ नागरिकांसाठी आयोजित केलेले दौरे. ५०० ते ७०० लोकांना विमानाने प्रवास करण्याची संधी उपलब्ध करून देणे हे एक मोठे काम आहे. अनेकांच्या आयुष्यातील हे पहिलेच विमानप्रवास असतील, ज्याची आठवण ते आयुष्यभर जपतील. 

      गजुभाऊ ज्येष्ठ नागरिक संघटनेत सक्रिय होते आणि लायन्स क्लबचे सदस्य होते. या संघटनांच्या माध्यमातून त्यांनी अनेक सामाजिक उपक्रम राबवले आहेत. लायन्स हेल्थ फाऊंडेशनला त्यांनी कॅट्रॅक्ट ऑपरेशनसाठी अद्यावत यंत्रणा विकत घेण्यासाठी त्यांनी १० लाख रुपयांची मदत केली आहे, ज्यामुळे अनेकांना दृष्टी मिळाली. हे त्यांचे औदार्य आणि गरजूंप्रती असलेली तळमळ दर्शवते. याशिवाय, त्यांनी १०४ आदिवासी जोडप्यांचे सामुदायिक विवाह लावून दिले आहेत. हे कार्य खऱ्या अर्थाने समाजसेवा आहे, कारण यामुळे अनेक गरीब कुटुंबांना आधार मिळाला आहे आणि त्यांच्या मुलींचे विवाह समारंभ चांगल्या प्रकारे पार पडले आहेत. हे सर्व कार्य त्यांच्या सामाजिक बांधिलकीचे प्रतीक आहे, जिथे त्यांनी केवळ स्वतःच्या प्रगतीचा विचार न करता समाजातील दुर्बळ घटकांनाही मदत केली आहे. या त्यांचा सामाजिक आणि व्यावसायिक कार्यात त्यांच्या पत्नी सुधा यांनी त्यांची सावली बनून सहकार्य केले. तर मुले सत्यजित, विश्वजित, सुना-नातवडे यांनी तोच वारसा चालवून गजुभाऊंना आत्मिक समाधान दिले.

      गजुभाऊंची जीवनशैली साधी असली तरी त्यांचे विचार उदात्त होते. ते निर्व्यसनी होते आणि सकाळी लवकर उठून समुद्रकिनारी फिरायला जात. ही सवय त्यांना शारीरिक आणि मानसिक दृष्ट्या निरोगी ठेवण्यास मदत करायची. त्यांच्यातील शिस्त आणि नैसर्गिक जीवनावरचा त्यांचा विश्वास यातून दिसून यायचा. आजच्या धावपळीच्या युगात, जिथे अनेक लोक व्यसनाधीन होत आहेत आणि स्वतःच्या आरोग्याकडे दुर्लक्ष करत आहेत, तिथे गजुभाऊंचे हे उदाहरण खूप महत्त्वाचे ठरते. त्यांना मोबाईल फोन वापरणे आवडायचे नाही, कारण त्यांना त्याचे दुष्परिणाम माहीत होते. तंत्रज्ञानाच्या युगात ही एक आगळीवेगळी गोष्ट होती. अनेक लोक मोबाईल फोनच्या अतिवापरामुळे त्याचे दुष्परिणाम भोगत आहेत, परंतु गजुभाऊंनी त्यापासून दूर राहण्याचा निर्णय घेतला. यामुळे त्यांना स्वतःसाठी आणि कुटुंबासाठी अधिक वेळ मिळायचा आणि ते शांतपणे विचार करू शकायचे. गजुभाऊंच्या तत्त्वज्ञानाचा मुख्य भाग म्हणजे कुटुंबातील सदस्यांनी एकमेकांना पाठिंबा द्यावा आणि समाधानी राहावे यावर त्यांचा भर. त्यांच्या मते, कुटुंबाचा आधार महत्त्वाचा आहे आणि समाधान हेच सुखी जीवनाचे रहस्य आहे. त्यांनी आपल्या भावंडांना व्यवसायात मदत केली आणि त्यांना स्वतःच्या पायावर उभे राहण्यास प्रोत्साहन दिले. हे त्यांचे कुटुंबप्रेम आणि दूरदृष्टी दर्शवते.

        गजेंद्र दळी तथा गजुभाऊ यांचे जीवन हे केवळ यशाची गाथा नाही, तर ते एक प्रेरणास्त्रोत आहे. त्यांनी केवळ स्वतःच्या व्यवसायात यश मिळवले नाही, तर समाजासाठीही मोठे योगदान दिले. त्यांचे महेश चित्रमंदिर, ज्येष्ठ नागरिकांसाठीचे दौरे, लायन्स क्लबच्या माध्यमातून केलेली मदत आणि आदिवासी जोडप्यांचे विवाह हे सर्व त्यांच्या महान कार्याची साक्ष देतात. त्यांची साधी जीवनशैली, निर्व्यसनी वृत्ती आणि कुटुंबाला महत्त्व देणारे तत्त्वज्ञान हे सर्व त्यांना एक आदर्श व्यक्तिमत्त्व बनवते.

      आजच्या पिढीने गजुभाऊंच्या जीवनातून अनेक गोष्टी शिकण्यासारख्या आहेत – जिद्द, दूरदृष्टी, कठोर परिश्रम, सामाजिक बांधिलकी आणि समाधानी जीवनशैली. त्यांच्या कार्यामुळे ते खऱ्या अर्थाने एक 'लोकनायक' बनले आहेत, ज्यांचे कार्य अनेकांना नेहमीच प्रेरणा देत राहील. गजेंद्र दळी तथा गजुभाऊंसारखी माणसे समाजाला दिशा देतात आणि हे सिद्ध करतात की, जर मनात जिद्द आणि दूरदृष्टी असेल तर कोणतीही गोष्ट अशक्य नाही. त्यांना आमची आदरांजली!